ÇOK YOĞUNUZ…

Bu nedenle kamu ve özel sektördeki dostlarımı sık sık arar, ilk sorumu hep aynı şekilde sorarım: “Nasıl işler?” Cevap neredeyse hiç değişmez: “İşler yoğun.” Bir gün yine aynı soruyu sordum. Bu kez aldığım cevap beni durup düşünmeye sevk etti: “Aylık üretimimizin binde birinin altındaki bir hatayı konuşmak için sekiz kişi bir araya geldik. Dört saat tartıştık. Yoğunluğumuz bu.” O an durdum... Sekiz kişi... Dört saat... Ve binde birin bile altındaki bir hata... İlk bakışta bu tablo titizlik gibi görünebilir. Oysa biraz yakından bakınca, üretmekten çok konuşan; çözmekten çok tartışan bir çalışma düzeninin izleri görülüyor. Bugün "yoğunluk", çoğu zaman üretimin değil, alışkanlıkların adı hâline gelmiş durumda. Toplantılar çoğalıyor, e-postalar artıyor, mesajlar birbirini takip ediyor. Herkes meşgul… Ama aynı ölçüde sonuç üretebiliyor muyuz? Ne kadar çok toplantı yaparsak o kadar önemli olduğumuzu sanıyoruz. Oysa çoğu zaman kaybettiğimiz şey zaman değil; odaklanma, öncelik ve dikkatin kendisi oluyor. Asıl mesele şu soruda düğümleniyor: Gerçekten yoğun muyuz, yoksa sadece birbirimizin zamanına mı çarpıyoruz? Çünkü bazen sorun işlerin çokluğu değildir. Sorun; önceliklerin kaybolması, enerjinin dağılması ve basit meselelerin gereğinden fazla büyütülmesidir. Üreten kurumları büyüten şey, meşguliyet değil; doğru önceliklerdir. Ve belki de bütün meselenin özeti tek cümledir: Yoğunluk, çoğu zaman işin çokluğu değil; önceliklerin kayboluşudur. NECMI Cemal Fotoğraf: Yapay Zeka ile hazırlanmıştır.