BIRAKTIĞIN YERDE DE DEĞİLİM

Zaman, kimseyi bıraktığı yerde bırakmayan bir öğretmen. Bir dönem omzuna yaslananlar, gün gelir kendi omuzlarını kurar. Elinden tutulanlar, bir gün yollarını tek başına yürümeyi öğrenir. Geriye dönüp bakıldığında değişenin insanlar değil, hayatın onlara yüklediği sorumluluklar olduğu görülür. Toplum içinde kuşaklar arası algılar da bu değişimin parçası. Büyükler, küçüklerin hâlâ eskisi gibi kaldığını sanabilir; küçükler ise büyüklerin kendilerini anlamadığını düşünebilir. Oysa iki taraf da aynı sevgiyi taşır, sadece artık farklı dillerle ifade eder. Bu nedenle hayatın en sessiz cümlesi şudur: “Ben bıraktığın yerde değilim.” Bu cümlede isyan yok, nankörlük yok; yalnızca zamanın bıraktığı izler var. Çünkü yaşamak, aynı kalmak değil; değişirken özünü kaybetmemektir. İnsan bazen beyaz olamaz ama kararmamayı başarır. Deva olamaz ama yaraya dönüşmez. Kusursuz olamaz ama vicdanını kaybetmez. Olgunluk, eksiksiz olmak değil; eksikleriyle de insan kalabilmek demektir. Hayat, büyümenin dününü inkâr etmek olmadığını öğretir. Her nesil kendinden sonrakine görünmeyen bir miras bırakır: Servet değil, makam değil… Karakter. Çünkü gerçek zenginlik, geride bırakılan izdir. Ve zaman gösterir ki kilometrelerce uzaklık bile aynı duayı paylaşan yüreklerin arasına mesafe koyamaz. Sevgi, en çok konuşulduğunda değil, en çok hissedildiğinde gerçektir. Bu yüzden bazı şarkılar sadece kulağa değil, ömre dokunur; insana şunu hatırlatır: İnsan değişir… Hayat değişir… Yollar değişir… Ama özünü kaybetmeyenler için değişim bir kopuş değil, olgunlaşmanın başka adıdır. Ve içten edilen dualar hiçbir zaman adres değiştirmez. NECMI Cemal Fotoğraf: Yapay Zeka ile hazırlanmıştır.